Geert Belpaeme

agenda

  • 11.06.2021 De dieren KIEM * festival ** ONLINE ** De Grote Post, Oostende Bestel tickets
  • 11.06.2021 Be a Bear (Podcast) KIEM * festival ** ONLINE ** De Grote Post, Oostende Bestel tickets
  • 13.06.2021 om 18:00 De dieren Almost Summer * festival Buda, Kortrijk Bestel tickets
  • 01.10.2021 De dieren CC Gildhof, Tielt
  • 02.10.2021 De dieren Nona, Mechelen

Be a Bear – Podcast

ZOO Antwerpen - plattegrond

In oktober 2020 ging De dieren in première, een voorstelling die je meeneemt naar de zoo, een plek waar mensen naar dieren kijken. Na de première ging de voorstelling in een gedwongen winterslaap. Maar een voorstelling is een levend organisme, dat blijft verder groeien, ook als ze niet gespeeld of gezien wordt. Be a Bear is de koortsdroom van een voorstelling in winterslaap.


Be a Bear is een Podcast van Geert Belpaeme en Esther Venrooy. Be a Bear wordt gereleased tijdens het online festival KIEM van De Grote Post, 11 juni 2020.

first

(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch

First is een samenwerking van Geert Belpaeme met pianist/componist Heleen Van Haegenborgh. Ze lieten zich door Tik Tak, Barnett Newman en Snaartheorie inspireren tot een reflectie over de lineariteit van ons bewustzijn. 

First vertrekt vanuit het idee dat wij, mensen, via de taal zelf de scheppers zijn van de realiteit waarin wij leven. First is een pamflet: een ode aan het beginnen; een prelude gedanst door de eerste mens, voor de laatste mens.

First ontving de Roel Verniersprijs in 2016 en speelde op het Theaterfestival in Antwerpen in 2018.


Geert Belpaeme (tekst, spel & creatie) / Heleen Van Haegenborgh (muziek & spel) / Mats Van Herreweghe (dramaturgie) / Ezra Veldhuis & Bosse Provoost (scenografie) / Geert Vanoorlé (lichtontwerp)


een productie van l’hommmm / Met de steun van KASK School of Arts Gent, Vooruit, Pact Zollverein, wpZimmer, KAAP & De Roel Verniersprijs 2016 (Het TheaterFestival/T-heater)


First speelde in KC Nona (Mechelen), Het TheaterFestival (Antwerpen), Vooruit (Gent), Festival Dansand (Oostende)

de dieren

(c) Benne Dousselaere

De dieren is een speels requiem voor uitstervende ecosystemen en een falend mensbeeld. De voorstelling neemt je mee naar de zoo, een performatieve ruimte waar dieren hun anders-zijn moeten opvoeren zodat de mens zichzelf kan bevestigen – door te kijken. De zoo betrekt bezoekers bij een historisch ritueel van een westerse ordening van de wereld. Je leert er “staren” naar wezens die exotisch zijn gemaakt door onze fantasieën over wilde en verre oorden. Maar in deze zoo zijn de grenzen vervaagd tussen wie mens is en wie dier. Hier is het onduidelijk wie (voor) wie performt.

“Animals are always the observed. The fact that they can observe us has lost all significance.” (John Berger, Why look at Animals?)


regie: Geert Belpaeme / dramaturgie: Bauke Lievens / spel: Greet Jacobs & Sophia Bauer / licht- en decorontwerp: Geert Vanoorlé / geluidsontwerp: Esther Venrooy / maskers: Viktor Leestmans / kostuum: Valerie Le Roy / techniek: Geeraard Respeel / artistiek advies: Mats Van Herreweghe / met dank aan: Lien Wildemeersch, Jürgen De Blonde, Jens Burez & Oxana Sankova

productie: l’hommmm / coproductie: Vooruit

met de steun van De Vlaamse Overheid, Cultuur Gent, Buda, De Grote Post & KAAP

leven op de onbalans

Wat is spelen en hoe verhoudt het zich tot onze authenticiteit als mens? Een spel veronderstelt immers een zekere rol die je speelt binnen een set van regels. Toneelspelen gaat nog een stapje verder omdat de blik van de kijker zich inschrijft in deze context, hem uit balans brengt, en zo een nieuwe ‘taal’ creëert.

Onder de werktitel Leven op de Onbalans werkt Geert Belpaeme aan een essay die vertrekt vanuit zijn pedagogische praktijk aan de opleiding drama van KASK School of Arts. Daar leert hij dramastudenten uit de eerste bachelor vanuit een reeks abstracte improvisatieoefeningen hoe ze hun aanwezigheid op scène kunnen vormgeven. Ze bekijken en bestuderen hoe hun aanwezigheid in een ruimte op verschillende manieren inhoud, betekenis of communicatie kan uitlokken. In Leven op de Onbalans benadert Geert spelen in de eerste plaats vanuit beweging. Dit om een essentie van podiumkunsten te onderzoeken, nog voor er een tekst, een personage, een choreografie, een concept of idee is. Of zoals Peter Brook het omschrijft aan het begin van The empty space: “I can take any empty space and call it a bare stage. A man walks across this empty space whilst someone else is watching him, and this is all that is needed for an act of theatre to be engaged.”

Leven op de Onbalans wordt gefinancieerd door het onderzoeksfonds van KASK School of Arts Gent.

Lees hier een voorpublicatie die verscheen in Etcetera in maart 2020

als speler

  • All Inclusive – Julian Hetzel

    In All Inclusive bevraagt Julian Hetzel de esthetisering van geweld en de explosieve kracht van oorlogsbeelden. Vertrekkende vanuit het principe van ‘creatie door destructie’ importeerde hij enkele kilo’s oorlogspuin uit Syrië. De brokstukken transformeerde hij in Europa tot kunst.

    Theatermaker Julian Hetzel plaatst in deze voorstelling kunst naast oorlog en toeristen naast vluchtelingen. Hij verbindt realiteit met verbeelding tijdens een rondleiding doorheen een tijdelijke expositieruimte. U wordt uitgenodigd om te kijken naar een museumbezoek waar de realiteit keihard terugslaat. Wat als we empathie kunnen kapitaliseren door mensen naar mensen te laten kijken?


    regie: Julian Hetzel / performers: Kristien De Proost, Edoardo Ripani, Geert Belpaeme & lokale figuranten / dramaturgie: Miguel Angel Melgares / artistiek advies: Sodja Lotker / kostuums: Anne-Catherine Kunz / techniek: Korneel Coessens & Piet Depoortere / productie-assistentie: Sabine Mangeleer 

    productie: CAMPO i.s.m. Stichting Ism&Heit Utrecht

    coproductie: Frascati Producties, Schauspiel Leipzig, Münchner Kammerspiele & SPIELART Festival

  • (c) Pieter Dumoulin
    (c) Pieter Dumoulin
    (c) Pieter Dumoulin
    (c) Pieter Dumoulin
    (c) Pieter Dumoulin

    Matisklo – Bosse Provoost

    In Matisklo zoekt Bosse Provoost met vijf andere theatermakers naar de limieten van het uitspreekbare en afbeeldbare aan de hand van gedichten van Paul Celan, kostuums die een mens opslokken en hoopjes bezielde materie.

    Op de scène passeren eveneens enkele ambigue en in zichzelf gekeerde ‘figuren’. Welke spreidsprongen aan beteke­nis en verbeelding ontstaan er wanneer deze figuren en de gedichten van Celan elkaar ontmoeten?

    Celan gaat als overlever van de Holocaust moreel en talig tot het uiterste. Zijn poëzie reikt naar wat zich 'voorbij' de taal bevindt: een wereld lang voor of ver voorbij de mensen, een spreken vanuit het eigen dood­-zijn. Ieder woord is als een steen die opgepakt en vanuit meerdere richtingen bekeken kan worden.


    regie: Bosse Provoost / spel: Joeri Happel, Benjamin Cools, Ezra Veldhuis & Geert Belpaeme / dramaturgie: Geert Belpaeme / geluidsontwerp: Benjamin cools / kostuumontwerp: Max Pairon / scenografie & lichtontwerp: Ezra Veldhuis / tekst: Paul Celan / vertaling: Ton Naaijkens

    productie: Toneelhuis & Kraagsteen / coproductie: Vooruit, Jonge Harten Theaterfestival

  • (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst

    My Life with the Tree – Alexia Leysen

    ‘My Life with the Tree’ is een visuele trip die de sluizen van je verbeelding wagenwijd openzet. Het is een ode aan het mooiste en tegelijk meest tragische mechanisme in de mens: het verlangen. Want iets willen: dat is wat het leven voedt en vooruit stuwt. Het laat je steeds opnieuw je horizonten verruimen. Maar hoeveel mag er sneuvelen om je droom te bereiken? En wat als je dan hebt wat je dacht te willen?

    Geïnspireerd op de condition humaine volgens Schopenhauer, creëert de jonge theatermaker Alexia Leysen met acteur Geert Belpaeme een eigenzinnige wereld die schommelt tussen fantasie en hyperrealisme. Laat je meevoeren in een beeldende reis, langs de omwegen van de fantasie en met de poëzie van het antispektakel.



    Regie: Alexia Leysen / Spel: Geert Belpaeme /Decorbouw: Kristof Morel/ Techniek: Niels Antonissen, Mirko De Beule

    Productie: d e t h e a t e r m a k e r, Villanella, BRUT
    I.s.m. Festival Cement, Troubleyn, Stad Antwerpen

Archief

  • (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers

    The act of Dying (2017)

    In The Act of Dying proberen drie spelers als vrolijke niet-menselijke figuren te sterven. Ze gaan op zoek naar de ultieme vrijheid van de animatiefiguur: na een ronduit gewelddadige dood opnieuw te verrijzen. De voorstelling is een reflectie op de rol van geweld en de dood in onze samenleving. Net door de dood vanuit de lichtheid en speelsheid van de tekenfilmfiguur te benaderen, proberen de polen tot een waarachtige tragiek te komen. De acteurs worden bijgestaan door een vierkant en de Derde Symfonie van Henryk Górecki.

    ‘They don’t know death, they don’t know sexuality, they don’t know suffering, you cut them into pieces, they’re reconstituted. There is no finitude, no mortality here. There is evil, but a kind of naieve, good evil. You’re just egotistic, you want to eat, you want to hit the other, but there is no guilt proper.’ (uit A Pervert’s Guide to Cinema van Slavoj Žižek)


    van en met: Bosse Provoost, Kobe Chielens, Lieselotte De Keyzer & Geert Belpaeme / scenografie: Sibran Sampers, Ezra Veldhuis / dramaturgisch advies: Mats Van Herreweghe / techniek: Britt De Jonghe 

    productie: de polen 

    co-productie: wpZimmer, Buda, Vooruit & Toneelhuis 

    met de steun van: de Vlaamse Overheid, TAZ, LOD & KAAP


    The Act of Dying werd gespeeld in Vooruit (Gent), KAAP (Brugge), TAZ (Oostende), Festival Boulevard (’s Hertogenbosch), Love at First Sight festival (Antwerpen), Jonge Harten Festival (Groningen)

  • (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers

    fünf leichte tanzspiele (2017)

    Fünf leichte tanzspiele vertelt het verhaal van de taal. Niet de taal waarin wij spreken maar een oertaal, een spel, een verbeelding die vóór het begrijpen komt. Fünf leichte tanzspiele legt bloot hoe snel taal ontstaat, hoe makkelijk we iets onvatbaar begrijpen, hoe vanzelfsprekend een wereldbeeld zich uittekent.

    De taal, de wiskunde, de wetenschappen zijn geen pogingen om de realiteit te vatten, ze zijn een spel waarin mensen ervaring proberen te ordenen via zelfverzonnen regels. Er is geen logica, er is geen waarheid, er zijn enkele spelen en spelers, regels en de toepassing daarvan.

    Fünf leichte tanzspiele neemt je terug naar de sérieux van het kind-zijn, waarbij elke vorm ontdekt moet worden, waarbij inhoud nog abstractie is en abstractie heel normaal.

    van & met: Geert Belpaeme, Mats Van Herreweghe, Loes Carrette, Benjamin Cools & Seppe Decubber

    licht: Timme Afschrift

    productie: l’hommmm

  • (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst

    Herberg (2015)

    Hoe houdt een mens zich staande in een architectuur – een desolate vlakte onder een brug – die zich onverschillig opstelt tot de mens die zich erin begeeft en hem door haar afmetingen fijn drukt? Het sterkste teken dat een mens er kan geven is er zijn of er niet zijn. 1 en 0 zijn instrumenten om iets uit te drukken. Er zijn. Er niet zijn. En vervolgens leest de architectuur als een partituur van ongewone ontmoetingen.

    Herberg werd in 2015 gemaakt voor een zeer specifieke ruimte onder een viaduct in Ledeberg (Gent) om tijdens zonsondergang gespeeld te worden.
    Het uitgangspunt van de voorstelling is altijd geweest om naar de ruimte, meerbepaald een grote vlakte met pilaren en een ‘dak’, te luisteren en haar niet iets op te leggen, wat ons bracht tot het proberen hertalen van een architectuur tot partituur. Een ander belangrijk onderzoek in de voorstelling is het verkennen van de mogelijkheden van een speler/mens/lichaam om over grote afstanden of bij weinig licht iets te communiceren, en welke mogelijkheden de visuele barrière van een afstand of zonsondergang bieden voor wat je wil vertellen.

    In 2016 werden we uitgenodigd door Toneelhuis om Herberg te hertalen naar een locatie in de omgeving van Antwerpen. Omdat de voorstelling zo locatiespecifiek is, heeft de uitdagende hertaling naar het viaduct van Merksem ons tot een andere voorstelling geleid met inhoudelijke en vormelijke accenten eigen aan de locatie.


    van en met: Bosse Provoost, Kobe Chielens, Lieselotte De Keyzer, Britt Bakker, Midas De Saedeleir & Geert Belpaeme 

  • sprachspiel (2015)

    Sprachspiel is een voorstelling die het midden houdt tussen kunst en filosofisch experiment. Met Sprachspiel willen Geert Belpaeme en Mats Van Herreweghe aantonen hoe communicatie ontstaat vanuit spel, niet vanuit begrijpen.

    De voorstelling vindt zijn inspiratie en zijn naam bij de Oostenrijkse filosoof Ludwig Wittgenstein die vindt dat taal geen poging is om de werkelijkheid te vatten maar een spel waarin mensen orde scheppen met (willekeurige) spelregels die enkel binnen hun eigen logica kloppen. Er zijn alleen spelen en spelers, regels en de toepassing daarvan. Taal is actief, het is een handeling. De taal bestaat niet op het moment dat er niet gecommuniceerd wordt. Betekenis bestaat niet zonder de mens (die ze actief creëert en hergebruikt). Er moet gespeeld worden!

    l’hommmm vertrok vanuit dit idee om Sprachspiel te maken, een voorstelling die ons idee over taal en betekenis wil losweken uit de restricties waar het in zijn dagelijkse gebruik vaak in verstrikt raakt. In de voorstelling proberen Geert Belpaeme en Mats Van Herreweghe te communiceren via abstracte beweging. Er zijn geen woorden, geen concepten, geen betekenis, enkel lichamen en de mogelijkheid om te spelen.


    Van & met Geert Belpaeme & Mats Van Herreweghe / coaching: Charlotte van den Eynde / lichtontwerp: Timme Afschrift i.s.m. studenten KASKdrama


    Sprachspiel speelde in CC Ghybe (Poperinge), KC Nona (Mechelen), Flare Festival (Manchester, UK), CC hasselt, De werf (Brugge), Love at First Sight (Antwerpen), MSK (Gent), Pact Zollverein (Essen, D), Chambre d’O (Oostende), wpZimmer (Antwerpen), Les Ballets C de la B (Gent), Rataplan (Antwerpen)

  • it says nothing to me about my life (2013)

    In It says nothing to me about my life gaat l’hommmm na hoe de mens en zijn lichaam stelselmatig gesocialiseerd worden. Hoe we staan, wandelen, lachen of wenen wordt ons van kinds af aan voorgetoond. Daarin spelen niet alleen onze naast familie en vrienden een grote rol, maar ook de wereld buiten ons en de hoeveelheid beelden en informatie die we op ons afgestuurd krijgen. De manier waarop we ons dus letterlijk in deze wereld ‘voortbewegen’ is niet waardevrij, maar is net een weerslag van elke ontmoeting die een mens in zijn levensloop kent.

    De voorstelling is een zoektocht naar oprechtheid in die veelheid van informatie. Hoe hard we ook proberen, we zullen nooit volledig samenvallen met de beelden die ons worden voorgehouden. En net daarin, in dat falen, wordt de mens tot zijn eigen en unieke zelf.

    regie: Geert Belpaeme & Mats Van Herreweghe – spel: Seppe Cosyns & Loes Carrette

  • (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq

    de vrijetijdsmens — studie #2 (2013)

    Met De vrijetijdsmens wil l’hommmm een voorstellingen-reeks maken over het parool van onze prestatiegerichte maatschappij: “gij zult uzelf zijn, gij zult uzelf onderscheiden door wat ge doet en draagt.” Ze onderzoeken in twee studies hoe dat zelfbeeld haaks staat op het wezen van de mens. We worden een identiteit voorgespiegeld waarin succes en zelfverwezenlijking centraal staan, een identiteit die in wezen zo rigide en strak omlijnd is dat het ons tot dwangmatige en behoeftige mensen maakt.

    In studie #2 stelt l’hommmm zich de vraag hoe een dergelijk denkbeeld de relatie tussen twee individuen beïnvloedt.

    regie: Mats Van Herreweghe – spel: Geert Belpaeme & Yinka Kuitenbrouwer

  • de vrijtijdsmens — studie #1 (2012)

    Met De vrijetijdsmens wil l’hommmm een voorstellingen-reeks maken over het parool van onze prestatiegerichte maatschappij: “gij zult uzelf zijn, gij zult uzelf onderscheiden door wat ge doet en draagt.” Ze onderzoeken in drie studies hoe dat zelfbeeld haaks staat op het wezen van de mens. We worden een identiteit voorgespiegeld waarin succes en zelfverwezenlijking centraal staan, een identiteit die in wezen zo rigide en strak omlijnd is dat het ons tot dwangmatige en behoeftige mensen maakt.

    In studie #1 zie je een man solliciteren. Hij heeft een stok meegebracht.

    regie: Mats Van Herreweghe – spel: Geert Belpaeme

  • (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens

    gat (2011)

    Met Gat gaat l’hommmm op zoek naar een eigen kleine revolutie! Daarvoor moeten we terug naar het begin: de oerknal die het niets uit evenwicht brengt. Het resultaat: lichamen in een lege ruimte, mensen die zich tot elkaar beginnen te verhouden, die elkaar ontdekken en aftasten, de mogelijkheid van een wereld die zich opricht en tegelijk ook de verwachting dat alles iets wordt, dat iedereen iemand moet zijn.

    Op een scène bestaat de mogelijkheid dat alles kan. Dat is de kans. Wie zal hem grijpen? En als je grijpt, wat vang je dan? Een nieuw leven? Een nieuw begin? Of gewoon heel even alleen zijn met de hele wereld? En daarna weer verder, tot een nieuw schisma in de tijd je wereld openbreekt.

    Wij willen revolutie! Mag het nog gezegd? Laten we openbreken wat stilstaat. Laten we ontregelen wat zich constant herhaalt. Laten we beginnen bij onszelf. Laten we beginnen met theater.

    En wie zijn wij? Niemand. Wat is dit dan? Niets.

    Of toch? Een gat …

    regie & concept: Geert Belpaeme – spel & creatie: Michaël Canto Minjauw, Seppe Cosyns, Lieselotte De Keyzer, Elien Hanselaer & Lize Pede – dramaturgie: Mats Van Herreweghe

  • (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer

    l’hommmm (2010)

    In the garden of Eden

    a cat jumped over the fence

    and everything changed.

    Drie acteurs op een scène gaan terug naar de oorsprong. Ze willen spelen. Zonder ernst, zonder gêne en zonder terughoudendheid gaan ze dansen, bewegen, spelen als kleine kinderen. En net als kleine kinderen maakt het hen niet uit dat dit spel constant verandert.

    Ze zijn bevrijd van alles wat hen in deze wereld kan belemmeren: maatschappij, taal, zichzelf. Onbekommerd gaan ze op zoek naar hun eigen paradijs. En toch blijft die ene vraag hangen:

    Où est le chat?

    regie & concept: Geert Belpaeme – spel & creatie: Michael Canto Minjauw, Sanne Haenen en Seppe Cosyns – dramaturgie: Mats Van Herreweghe – scenografie: Sarah Geirnaert – spelcoach: Elsie de Brauw – promotor: Sam Bogaerts – co-promotor: Alain Platel.

bio

Geert Belpaeme is theatermaker en speler. Hij studeerde in 2010 af aan de opleiding drama van KASK / School of Arts in Gent waar hij sindsdien ook docent en onderzoeker is.

Tussen 2010 en 2020 maakte hij samen met Mats Van Herreweghe en een wisselende groep medemakers onder de collectieve naam l'hommmm voorstellingen die balanceren tussen theater, performance, dans en filosofisch experiment. Het werk van l'hommmm wordt gekenmerkt door een speelsheid en abstractie die vanuit een ongeremde verbeelding vertrekt. In elke voorstelling probeert l'hommmm een nieuwe taal te creëren, een nieuwe manier om betekenis te vormen en met een publiek te communiceren.

Tussen 2015 en 2018 werkte Geert samen met Bosse Provoost, Kobe Chielens en Lieselotte De Keyser onder de collectieve naam de polen aan de voorstellingen Herberg en The Act of Dying.

Daarnaast werkte hij als speler, coach en dramaturg samen met Bosse Provoost, Alexia Leysen, Alexander Vantournhout & Bauke Lievens, Circus Katoen, duo André-Leo, Julian Hetzel...

De materialiteit van de vertelling, de impulsieve verbeelding van de speler en de zoektocht naar een niet-lineaire dramaturgie, zijn terugkerende thema's in Geert's praktijk als speler en als maker. Zijn artistieke taal, die soms doet denken aan een abstracte en minimalistische vorm van clownerie, combineert speelsheid met filosofische strengheid in voorstellingen die de overheersende narratieven van onze tijd willen uitdagen.

bio

Geert Belpaeme is theatermaker en speler. Hij studeerde in 2010 af aan de opleiding drama van KASK / School of Arts in Gent waar hij sindsdien ook docent en onderzoeker is.

Tussen 2010 en 2020 maakte hij samen met Mats Van Herreweghe en een wisselende groep medemakers onder de collectieve naam l'hommmm voorstellingen die balanceren tussen theater, performance, dans en filosofisch experiment. Het werk van l'hommmm wordt gekenmerkt door een speelsheid en abstractie die vanuit een ongeremde verbeelding vertrekt. In elke voorstelling probeert l'hommmm een nieuwe taal te creëren, een nieuwe manier om betekenis te vormen en met een publiek te communiceren.

Tussen 2015 en 2018 werkte Geert samen met Bosse Provoost, Kobe Chielens en Lieselotte De Keyser onder de collectieve naam de polen aan de voorstellingen Herberg en The Act of Dying.

Daarnaast werkte hij als speler, coach en dramaturg samen met Bosse Provoost, Alexia Leysen, Alexander Vantournhout & Bauke Lievens, Circus Katoen, duo André-Leo, Julian Hetzel...

De materialiteit van de vertelling, de impulsieve verbeelding van de speler en de zoektocht naar een niet-lineaire dramaturgie, zijn terugkerende thema's in Geert's praktijk als speler en als maker. Zijn artistieke taal, die soms doet denken aan een abstracte en minimalistische vorm van clownerie, combineert speelsheid met filosofische strengheid in voorstellingen die de overheersende narratieven van onze tijd willen uitdagen.

als speler

  • All Inclusive – Julian Hetzel

    In All Inclusive bevraagt Julian Hetzel de esthetisering van geweld en de explosieve kracht van oorlogsbeelden. Vertrekkende vanuit het principe van ‘creatie door destructie’ importeerde hij enkele kilo’s oorlogspuin uit Syrië. De brokstukken transformeerde hij in Europa tot kunst.

    Theatermaker Julian Hetzel plaatst in deze voorstelling kunst naast oorlog en toeristen naast vluchtelingen. Hij verbindt realiteit met verbeelding tijdens een rondleiding doorheen een tijdelijke expositieruimte. U wordt uitgenodigd om te kijken naar een museumbezoek waar de realiteit keihard terugslaat. Wat als we empathie kunnen kapitaliseren door mensen naar mensen te laten kijken?


    regie: Julian Hetzel / performers: Kristien De Proost, Edoardo Ripani, Geert Belpaeme & lokale figuranten / dramaturgie: Miguel Angel Melgares / artistiek advies: Sodja Lotker / kostuums: Anne-Catherine Kunz / techniek: Korneel Coessens & Piet Depoortere / productie-assistentie: Sabine Mangeleer 

    productie: CAMPO i.s.m. Stichting Ism&Heit Utrecht

    coproductie: Frascati Producties, Schauspiel Leipzig, Münchner Kammerspiele & SPIELART Festival

  • (c) Pieter Dumoulin
    (c) Pieter Dumoulin
    (c) Pieter Dumoulin
    (c) Pieter Dumoulin
    (c) Pieter Dumoulin

    Matisklo – Bosse Provoost

    In Matisklo zoekt Bosse Provoost met vijf andere theatermakers naar de limieten van het uitspreekbare en afbeeldbare aan de hand van gedichten van Paul Celan, kostuums die een mens opslokken en hoopjes bezielde materie.

    Op de scène passeren eveneens enkele ambigue en in zichzelf gekeerde ‘figuren’. Welke spreidsprongen aan beteke­nis en verbeelding ontstaan er wanneer deze figuren en de gedichten van Celan elkaar ontmoeten?

    Celan gaat als overlever van de Holocaust moreel en talig tot het uiterste. Zijn poëzie reikt naar wat zich 'voorbij' de taal bevindt: een wereld lang voor of ver voorbij de mensen, een spreken vanuit het eigen dood­-zijn. Ieder woord is als een steen die opgepakt en vanuit meerdere richtingen bekeken kan worden.


    regie: Bosse Provoost / spel: Joeri Happel, Benjamin Cools, Ezra Veldhuis & Geert Belpaeme / dramaturgie: Geert Belpaeme / geluidsontwerp: Benjamin cools / kostuumontwerp: Max Pairon / scenografie & lichtontwerp: Ezra Veldhuis / tekst: Paul Celan / vertaling: Ton Naaijkens

    productie: Toneelhuis & Kraagsteen / coproductie: Vooruit, Jonge Harten Theaterfestival

  • (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst

    My Life with the Tree – Alexia Leysen

    ‘My Life with the Tree’ is een visuele trip die de sluizen van je verbeelding wagenwijd openzet. Het is een ode aan het mooiste en tegelijk meest tragische mechanisme in de mens: het verlangen. Want iets willen: dat is wat het leven voedt en vooruit stuwt. Het laat je steeds opnieuw je horizonten verruimen. Maar hoeveel mag er sneuvelen om je droom te bereiken? En wat als je dan hebt wat je dacht te willen?

    Geïnspireerd op de condition humaine volgens Schopenhauer, creëert de jonge theatermaker Alexia Leysen met acteur Geert Belpaeme een eigenzinnige wereld die schommelt tussen fantasie en hyperrealisme. Laat je meevoeren in een beeldende reis, langs de omwegen van de fantasie en met de poëzie van het antispektakel.



    Regie: Alexia Leysen / Spel: Geert Belpaeme /Decorbouw: Kristof Morel/ Techniek: Niels Antonissen, Mirko De Beule

    Productie: d e t h e a t e r m a k e r, Villanella, BRUT
    I.s.m. Festival Cement, Troubleyn, Stad Antwerpen

first

(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch

First is een samenwerking van Geert Belpaeme met pianist/componist Heleen Van Haegenborgh. Ze lieten zich door Tik Tak, Barnett Newman en Snaartheorie inspireren tot een reflectie over de lineariteit van ons bewustzijn. 

First vertrekt vanuit het idee dat wij, mensen, via de taal zelf de scheppers zijn van de realiteit waarin wij leven. First is een pamflet: een ode aan het beginnen; een prelude gedanst door de eerste mens, voor de laatste mens.

First ontving de Roel Verniersprijs in 2016 en speelde op het Theaterfestival in Antwerpen in 2018.


Geert Belpaeme (tekst, spel & creatie) / Heleen Van Haegenborgh (muziek & spel) / Mats Van Herreweghe (dramaturgie) / Ezra Veldhuis & Bosse Provoost (scenografie) / Geert Vanoorlé (lichtontwerp)


een productie van l’hommmm / Met de steun van KASK School of Arts Gent, Vooruit, Pact Zollverein, wpZimmer, KAAP & De Roel Verniersprijs 2016 (Het TheaterFestival/T-heater)


First speelde in KC Nona (Mechelen), Het TheaterFestival (Antwerpen), Vooruit (Gent), Festival Dansand (Oostende)

leven op de onbalans

Wat is spelen en hoe verhoudt het zich tot onze authenticiteit als mens? Een spel veronderstelt immers een zekere rol die je speelt binnen een set van regels. Toneelspelen gaat nog een stapje verder omdat de blik van de kijker zich inschrijft in deze context, hem uit balans brengt, en zo een nieuwe ‘taal’ creëert.

Onder de werktitel Leven op de Onbalans werkt Geert Belpaeme aan een essay die vertrekt vanuit zijn pedagogische praktijk aan de opleiding drama van KASK School of Arts. Daar leert hij dramastudenten uit de eerste bachelor vanuit een reeks abstracte improvisatieoefeningen hoe ze hun aanwezigheid op scène kunnen vormgeven. Ze bekijken en bestuderen hoe hun aanwezigheid in een ruimte op verschillende manieren inhoud, betekenis of communicatie kan uitlokken. In Leven op de Onbalans benadert Geert spelen in de eerste plaats vanuit beweging. Dit om een essentie van podiumkunsten te onderzoeken, nog voor er een tekst, een personage, een choreografie, een concept of idee is. Of zoals Peter Brook het omschrijft aan het begin van The empty space: “I can take any empty space and call it a bare stage. A man walks across this empty space whilst someone else is watching him, and this is all that is needed for an act of theatre to be engaged.”

Leven op de Onbalans wordt gefinancieerd door het onderzoeksfonds van KASK School of Arts Gent.

Lees hier een voorpublicatie die verscheen in Etcetera in maart 2020

agenda

  • 11.06.2021 De dieren KIEM * festival ** ONLINE ** De Grote Post, Oostende Bestel tickets
  • 11.06.2021 Be a Bear (Podcast) KIEM * festival ** ONLINE ** De Grote Post, Oostende Bestel tickets
  • 13.06.2021 om 18:00 De dieren Almost Summer * festival Buda, Kortrijk Bestel tickets
  • 01.10.2021 De dieren CC Gildhof, Tielt
  • 02.10.2021 De dieren Nona, Mechelen

Be a Bear – Podcast

ZOO Antwerpen - plattegrond

In oktober 2020 ging De dieren in première, een voorstelling die je meeneemt naar de zoo, een plek waar mensen naar dieren kijken. Na de première ging de voorstelling in een gedwongen winterslaap. Maar een voorstelling is een levend organisme, dat blijft verder groeien, ook als ze niet gespeeld of gezien wordt. Be a Bear is de koortsdroom van een voorstelling in winterslaap.


Be a Bear is een Podcast van Geert Belpaeme en Esther Venrooy. Be a Bear wordt gereleased tijdens het online festival KIEM van De Grote Post, 11 juni 2020.

de dieren

(c) Benne Dousselaere

De dieren is een speels requiem voor uitstervende ecosystemen en een falend mensbeeld. De voorstelling neemt je mee naar de zoo, een performatieve ruimte waar dieren hun anders-zijn moeten opvoeren zodat de mens zichzelf kan bevestigen – door te kijken. De zoo betrekt bezoekers bij een historisch ritueel van een westerse ordening van de wereld. Je leert er “staren” naar wezens die exotisch zijn gemaakt door onze fantasieën over wilde en verre oorden. Maar in deze zoo zijn de grenzen vervaagd tussen wie mens is en wie dier. Hier is het onduidelijk wie (voor) wie performt.

“Animals are always the observed. The fact that they can observe us has lost all significance.” (John Berger, Why look at Animals?)


regie: Geert Belpaeme / dramaturgie: Bauke Lievens / spel: Greet Jacobs & Sophia Bauer / licht- en decorontwerp: Geert Vanoorlé / geluidsontwerp: Esther Venrooy / maskers: Viktor Leestmans / kostuum: Valerie Le Roy / techniek: Geeraard Respeel / artistiek advies: Mats Van Herreweghe / met dank aan: Lien Wildemeersch, Jürgen De Blonde, Jens Burez & Oxana Sankova

productie: l’hommmm / coproductie: Vooruit

met de steun van De Vlaamse Overheid, Cultuur Gent, Buda, De Grote Post & KAAP

Archief

  • (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers

    The act of Dying (2017)

    In The Act of Dying proberen drie spelers als vrolijke niet-menselijke figuren te sterven. Ze gaan op zoek naar de ultieme vrijheid van de animatiefiguur: na een ronduit gewelddadige dood opnieuw te verrijzen. De voorstelling is een reflectie op de rol van geweld en de dood in onze samenleving. Net door de dood vanuit de lichtheid en speelsheid van de tekenfilmfiguur te benaderen, proberen de polen tot een waarachtige tragiek te komen. De acteurs worden bijgestaan door een vierkant en de Derde Symfonie van Henryk Górecki.

    ‘They don’t know death, they don’t know sexuality, they don’t know suffering, you cut them into pieces, they’re reconstituted. There is no finitude, no mortality here. There is evil, but a kind of naieve, good evil. You’re just egotistic, you want to eat, you want to hit the other, but there is no guilt proper.’ (uit A Pervert’s Guide to Cinema van Slavoj Žižek)


    van en met: Bosse Provoost, Kobe Chielens, Lieselotte De Keyzer & Geert Belpaeme / scenografie: Sibran Sampers, Ezra Veldhuis / dramaturgisch advies: Mats Van Herreweghe / techniek: Britt De Jonghe 

    productie: de polen 

    co-productie: wpZimmer, Buda, Vooruit & Toneelhuis 

    met de steun van: de Vlaamse Overheid, TAZ, LOD & KAAP


    The Act of Dying werd gespeeld in Vooruit (Gent), KAAP (Brugge), TAZ (Oostende), Festival Boulevard (’s Hertogenbosch), Love at First Sight festival (Antwerpen), Jonge Harten Festival (Groningen)

  • (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers

    fünf leichte tanzspiele (2017)

    Fünf leichte tanzspiele vertelt het verhaal van de taal. Niet de taal waarin wij spreken maar een oertaal, een spel, een verbeelding die vóór het begrijpen komt. Fünf leichte tanzspiele legt bloot hoe snel taal ontstaat, hoe makkelijk we iets onvatbaar begrijpen, hoe vanzelfsprekend een wereldbeeld zich uittekent.

    De taal, de wiskunde, de wetenschappen zijn geen pogingen om de realiteit te vatten, ze zijn een spel waarin mensen ervaring proberen te ordenen via zelfverzonnen regels. Er is geen logica, er is geen waarheid, er zijn enkele spelen en spelers, regels en de toepassing daarvan.

    Fünf leichte tanzspiele neemt je terug naar de sérieux van het kind-zijn, waarbij elke vorm ontdekt moet worden, waarbij inhoud nog abstractie is en abstractie heel normaal.

    van & met: Geert Belpaeme, Mats Van Herreweghe, Loes Carrette, Benjamin Cools & Seppe Decubber

    licht: Timme Afschrift

    productie: l’hommmm

  • (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst

    Herberg (2015)

    Hoe houdt een mens zich staande in een architectuur – een desolate vlakte onder een brug – die zich onverschillig opstelt tot de mens die zich erin begeeft en hem door haar afmetingen fijn drukt? Het sterkste teken dat een mens er kan geven is er zijn of er niet zijn. 1 en 0 zijn instrumenten om iets uit te drukken. Er zijn. Er niet zijn. En vervolgens leest de architectuur als een partituur van ongewone ontmoetingen.

    Herberg werd in 2015 gemaakt voor een zeer specifieke ruimte onder een viaduct in Ledeberg (Gent) om tijdens zonsondergang gespeeld te worden.
    Het uitgangspunt van de voorstelling is altijd geweest om naar de ruimte, meerbepaald een grote vlakte met pilaren en een ‘dak’, te luisteren en haar niet iets op te leggen, wat ons bracht tot het proberen hertalen van een architectuur tot partituur. Een ander belangrijk onderzoek in de voorstelling is het verkennen van de mogelijkheden van een speler/mens/lichaam om over grote afstanden of bij weinig licht iets te communiceren, en welke mogelijkheden de visuele barrière van een afstand of zonsondergang bieden voor wat je wil vertellen.

    In 2016 werden we uitgenodigd door Toneelhuis om Herberg te hertalen naar een locatie in de omgeving van Antwerpen. Omdat de voorstelling zo locatiespecifiek is, heeft de uitdagende hertaling naar het viaduct van Merksem ons tot een andere voorstelling geleid met inhoudelijke en vormelijke accenten eigen aan de locatie.


    van en met: Bosse Provoost, Kobe Chielens, Lieselotte De Keyzer, Britt Bakker, Midas De Saedeleir & Geert Belpaeme 

  • sprachspiel (2015)

    Sprachspiel is een voorstelling die het midden houdt tussen kunst en filosofisch experiment. Met Sprachspiel willen Geert Belpaeme en Mats Van Herreweghe aantonen hoe communicatie ontstaat vanuit spel, niet vanuit begrijpen.

    De voorstelling vindt zijn inspiratie en zijn naam bij de Oostenrijkse filosoof Ludwig Wittgenstein die vindt dat taal geen poging is om de werkelijkheid te vatten maar een spel waarin mensen orde scheppen met (willekeurige) spelregels die enkel binnen hun eigen logica kloppen. Er zijn alleen spelen en spelers, regels en de toepassing daarvan. Taal is actief, het is een handeling. De taal bestaat niet op het moment dat er niet gecommuniceerd wordt. Betekenis bestaat niet zonder de mens (die ze actief creëert en hergebruikt). Er moet gespeeld worden!

    l’hommmm vertrok vanuit dit idee om Sprachspiel te maken, een voorstelling die ons idee over taal en betekenis wil losweken uit de restricties waar het in zijn dagelijkse gebruik vaak in verstrikt raakt. In de voorstelling proberen Geert Belpaeme en Mats Van Herreweghe te communiceren via abstracte beweging. Er zijn geen woorden, geen concepten, geen betekenis, enkel lichamen en de mogelijkheid om te spelen.


    Van & met Geert Belpaeme & Mats Van Herreweghe / coaching: Charlotte van den Eynde / lichtontwerp: Timme Afschrift i.s.m. studenten KASKdrama


    Sprachspiel speelde in CC Ghybe (Poperinge), KC Nona (Mechelen), Flare Festival (Manchester, UK), CC hasselt, De werf (Brugge), Love at First Sight (Antwerpen), MSK (Gent), Pact Zollverein (Essen, D), Chambre d’O (Oostende), wpZimmer (Antwerpen), Les Ballets C de la B (Gent), Rataplan (Antwerpen)

  • it says nothing to me about my life (2013)

    In It says nothing to me about my life gaat l’hommmm na hoe de mens en zijn lichaam stelselmatig gesocialiseerd worden. Hoe we staan, wandelen, lachen of wenen wordt ons van kinds af aan voorgetoond. Daarin spelen niet alleen onze naast familie en vrienden een grote rol, maar ook de wereld buiten ons en de hoeveelheid beelden en informatie die we op ons afgestuurd krijgen. De manier waarop we ons dus letterlijk in deze wereld ‘voortbewegen’ is niet waardevrij, maar is net een weerslag van elke ontmoeting die een mens in zijn levensloop kent.

    De voorstelling is een zoektocht naar oprechtheid in die veelheid van informatie. Hoe hard we ook proberen, we zullen nooit volledig samenvallen met de beelden die ons worden voorgehouden. En net daarin, in dat falen, wordt de mens tot zijn eigen en unieke zelf.

    regie: Geert Belpaeme & Mats Van Herreweghe – spel: Seppe Cosyns & Loes Carrette

  • (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq

    de vrijetijdsmens — studie #2 (2013)

    Met De vrijetijdsmens wil l’hommmm een voorstellingen-reeks maken over het parool van onze prestatiegerichte maatschappij: “gij zult uzelf zijn, gij zult uzelf onderscheiden door wat ge doet en draagt.” Ze onderzoeken in twee studies hoe dat zelfbeeld haaks staat op het wezen van de mens. We worden een identiteit voorgespiegeld waarin succes en zelfverwezenlijking centraal staan, een identiteit die in wezen zo rigide en strak omlijnd is dat het ons tot dwangmatige en behoeftige mensen maakt.

    In studie #2 stelt l’hommmm zich de vraag hoe een dergelijk denkbeeld de relatie tussen twee individuen beïnvloedt.

    regie: Mats Van Herreweghe – spel: Geert Belpaeme & Yinka Kuitenbrouwer

  • de vrijtijdsmens — studie #1 (2012)

    Met De vrijetijdsmens wil l’hommmm een voorstellingen-reeks maken over het parool van onze prestatiegerichte maatschappij: “gij zult uzelf zijn, gij zult uzelf onderscheiden door wat ge doet en draagt.” Ze onderzoeken in drie studies hoe dat zelfbeeld haaks staat op het wezen van de mens. We worden een identiteit voorgespiegeld waarin succes en zelfverwezenlijking centraal staan, een identiteit die in wezen zo rigide en strak omlijnd is dat het ons tot dwangmatige en behoeftige mensen maakt.

    In studie #1 zie je een man solliciteren. Hij heeft een stok meegebracht.

    regie: Mats Van Herreweghe – spel: Geert Belpaeme

  • (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens

    gat (2011)

    Met Gat gaat l’hommmm op zoek naar een eigen kleine revolutie! Daarvoor moeten we terug naar het begin: de oerknal die het niets uit evenwicht brengt. Het resultaat: lichamen in een lege ruimte, mensen die zich tot elkaar beginnen te verhouden, die elkaar ontdekken en aftasten, de mogelijkheid van een wereld die zich opricht en tegelijk ook de verwachting dat alles iets wordt, dat iedereen iemand moet zijn.

    Op een scène bestaat de mogelijkheid dat alles kan. Dat is de kans. Wie zal hem grijpen? En als je grijpt, wat vang je dan? Een nieuw leven? Een nieuw begin? Of gewoon heel even alleen zijn met de hele wereld? En daarna weer verder, tot een nieuw schisma in de tijd je wereld openbreekt.

    Wij willen revolutie! Mag het nog gezegd? Laten we openbreken wat stilstaat. Laten we ontregelen wat zich constant herhaalt. Laten we beginnen bij onszelf. Laten we beginnen met theater.

    En wie zijn wij? Niemand. Wat is dit dan? Niets.

    Of toch? Een gat …

    regie & concept: Geert Belpaeme – spel & creatie: Michaël Canto Minjauw, Seppe Cosyns, Lieselotte De Keyzer, Elien Hanselaer & Lize Pede – dramaturgie: Mats Van Herreweghe

  • (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer

    l’hommmm (2010)

    In the garden of Eden

    a cat jumped over the fence

    and everything changed.

    Drie acteurs op een scène gaan terug naar de oorsprong. Ze willen spelen. Zonder ernst, zonder gêne en zonder terughoudendheid gaan ze dansen, bewegen, spelen als kleine kinderen. En net als kleine kinderen maakt het hen niet uit dat dit spel constant verandert.

    Ze zijn bevrijd van alles wat hen in deze wereld kan belemmeren: maatschappij, taal, zichzelf. Onbekommerd gaan ze op zoek naar hun eigen paradijs. En toch blijft die ene vraag hangen:

    Où est le chat?

    regie & concept: Geert Belpaeme – spel & creatie: Michael Canto Minjauw, Sanne Haenen en Seppe Cosyns – dramaturgie: Mats Van Herreweghe – scenografie: Sarah Geirnaert – spelcoach: Elsie de Brauw – promotor: Sam Bogaerts – co-promotor: Alain Platel.

de dieren

(c) Benne Dousselaere

De dieren is een speels requiem voor uitstervende ecosystemen en een falend mensbeeld. De voorstelling neemt je mee naar de zoo, een performatieve ruimte waar dieren hun anders-zijn moeten opvoeren zodat de mens zichzelf kan bevestigen – door te kijken. De zoo betrekt bezoekers bij een historisch ritueel van een westerse ordening van de wereld. Je leert er “staren” naar wezens die exotisch zijn gemaakt door onze fantasieën over wilde en verre oorden. Maar in deze zoo zijn de grenzen vervaagd tussen wie mens is en wie dier. Hier is het onduidelijk wie (voor) wie performt.

“Animals are always the observed. The fact that they can observe us has lost all significance.” (John Berger, Why look at Animals?)


regie: Geert Belpaeme / dramaturgie: Bauke Lievens / spel: Greet Jacobs & Sophia Bauer / licht- en decorontwerp: Geert Vanoorlé / geluidsontwerp: Esther Venrooy / maskers: Viktor Leestmans / kostuum: Valerie Le Roy / techniek: Geeraard Respeel / artistiek advies: Mats Van Herreweghe / met dank aan: Lien Wildemeersch, Jürgen De Blonde, Jens Burez & Oxana Sankova

productie: l’hommmm / coproductie: Vooruit

met de steun van De Vlaamse Overheid, Cultuur Gent, Buda, De Grote Post & KAAP

als speler

  • All Inclusive – Julian Hetzel

    In All Inclusive bevraagt Julian Hetzel de esthetisering van geweld en de explosieve kracht van oorlogsbeelden. Vertrekkende vanuit het principe van ‘creatie door destructie’ importeerde hij enkele kilo’s oorlogspuin uit Syrië. De brokstukken transformeerde hij in Europa tot kunst.

    Theatermaker Julian Hetzel plaatst in deze voorstelling kunst naast oorlog en toeristen naast vluchtelingen. Hij verbindt realiteit met verbeelding tijdens een rondleiding doorheen een tijdelijke expositieruimte. U wordt uitgenodigd om te kijken naar een museumbezoek waar de realiteit keihard terugslaat. Wat als we empathie kunnen kapitaliseren door mensen naar mensen te laten kijken?


    regie: Julian Hetzel / performers: Kristien De Proost, Edoardo Ripani, Geert Belpaeme & lokale figuranten / dramaturgie: Miguel Angel Melgares / artistiek advies: Sodja Lotker / kostuums: Anne-Catherine Kunz / techniek: Korneel Coessens & Piet Depoortere / productie-assistentie: Sabine Mangeleer 

    productie: CAMPO i.s.m. Stichting Ism&Heit Utrecht

    coproductie: Frascati Producties, Schauspiel Leipzig, Münchner Kammerspiele & SPIELART Festival

  • (c) Pieter Dumoulin
    (c) Pieter Dumoulin
    (c) Pieter Dumoulin
    (c) Pieter Dumoulin
    (c) Pieter Dumoulin

    Matisklo – Bosse Provoost

    In Matisklo zoekt Bosse Provoost met vijf andere theatermakers naar de limieten van het uitspreekbare en afbeeldbare aan de hand van gedichten van Paul Celan, kostuums die een mens opslokken en hoopjes bezielde materie.

    Op de scène passeren eveneens enkele ambigue en in zichzelf gekeerde ‘figuren’. Welke spreidsprongen aan beteke­nis en verbeelding ontstaan er wanneer deze figuren en de gedichten van Celan elkaar ontmoeten?

    Celan gaat als overlever van de Holocaust moreel en talig tot het uiterste. Zijn poëzie reikt naar wat zich 'voorbij' de taal bevindt: een wereld lang voor of ver voorbij de mensen, een spreken vanuit het eigen dood­-zijn. Ieder woord is als een steen die opgepakt en vanuit meerdere richtingen bekeken kan worden.


    regie: Bosse Provoost / spel: Joeri Happel, Benjamin Cools, Ezra Veldhuis & Geert Belpaeme / dramaturgie: Geert Belpaeme / geluidsontwerp: Benjamin cools / kostuumontwerp: Max Pairon / scenografie & lichtontwerp: Ezra Veldhuis / tekst: Paul Celan / vertaling: Ton Naaijkens

    productie: Toneelhuis & Kraagsteen / coproductie: Vooruit, Jonge Harten Theaterfestival

  • (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst

    My Life with the Tree – Alexia Leysen

    ‘My Life with the Tree’ is een visuele trip die de sluizen van je verbeelding wagenwijd openzet. Het is een ode aan het mooiste en tegelijk meest tragische mechanisme in de mens: het verlangen. Want iets willen: dat is wat het leven voedt en vooruit stuwt. Het laat je steeds opnieuw je horizonten verruimen. Maar hoeveel mag er sneuvelen om je droom te bereiken? En wat als je dan hebt wat je dacht te willen?

    Geïnspireerd op de condition humaine volgens Schopenhauer, creëert de jonge theatermaker Alexia Leysen met acteur Geert Belpaeme een eigenzinnige wereld die schommelt tussen fantasie en hyperrealisme. Laat je meevoeren in een beeldende reis, langs de omwegen van de fantasie en met de poëzie van het antispektakel.



    Regie: Alexia Leysen / Spel: Geert Belpaeme /Decorbouw: Kristof Morel/ Techniek: Niels Antonissen, Mirko De Beule

    Productie: d e t h e a t e r m a k e r, Villanella, BRUT
    I.s.m. Festival Cement, Troubleyn, Stad Antwerpen

leven op de onbalans

Wat is spelen en hoe verhoudt het zich tot onze authenticiteit als mens? Een spel veronderstelt immers een zekere rol die je speelt binnen een set van regels. Toneelspelen gaat nog een stapje verder omdat de blik van de kijker zich inschrijft in deze context, hem uit balans brengt, en zo een nieuwe ‘taal’ creëert.

Onder de werktitel Leven op de Onbalans werkt Geert Belpaeme aan een essay die vertrekt vanuit zijn pedagogische praktijk aan de opleiding drama van KASK School of Arts. Daar leert hij dramastudenten uit de eerste bachelor vanuit een reeks abstracte improvisatieoefeningen hoe ze hun aanwezigheid op scène kunnen vormgeven. Ze bekijken en bestuderen hoe hun aanwezigheid in een ruimte op verschillende manieren inhoud, betekenis of communicatie kan uitlokken. In Leven op de Onbalans benadert Geert spelen in de eerste plaats vanuit beweging. Dit om een essentie van podiumkunsten te onderzoeken, nog voor er een tekst, een personage, een choreografie, een concept of idee is. Of zoals Peter Brook het omschrijft aan het begin van The empty space: “I can take any empty space and call it a bare stage. A man walks across this empty space whilst someone else is watching him, and this is all that is needed for an act of theatre to be engaged.”

Leven op de Onbalans wordt gefinancieerd door het onderzoeksfonds van KASK School of Arts Gent.

Lees hier een voorpublicatie die verscheen in Etcetera in maart 2020

first

(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch
(c) Leontien Allemeersch

First is een samenwerking van Geert Belpaeme met pianist/componist Heleen Van Haegenborgh. Ze lieten zich door Tik Tak, Barnett Newman en Snaartheorie inspireren tot een reflectie over de lineariteit van ons bewustzijn. 

First vertrekt vanuit het idee dat wij, mensen, via de taal zelf de scheppers zijn van de realiteit waarin wij leven. First is een pamflet: een ode aan het beginnen; een prelude gedanst door de eerste mens, voor de laatste mens.

First ontving de Roel Verniersprijs in 2016 en speelde op het Theaterfestival in Antwerpen in 2018.


Geert Belpaeme (tekst, spel & creatie) / Heleen Van Haegenborgh (muziek & spel) / Mats Van Herreweghe (dramaturgie) / Ezra Veldhuis & Bosse Provoost (scenografie) / Geert Vanoorlé (lichtontwerp)


een productie van l’hommmm / Met de steun van KASK School of Arts Gent, Vooruit, Pact Zollverein, wpZimmer, KAAP & De Roel Verniersprijs 2016 (Het TheaterFestival/T-heater)


First speelde in KC Nona (Mechelen), Het TheaterFestival (Antwerpen), Vooruit (Gent), Festival Dansand (Oostende)

bio

Geert Belpaeme is theatermaker en speler. Hij studeerde in 2010 af aan de opleiding drama van KASK / School of Arts in Gent waar hij sindsdien ook docent en onderzoeker is.

Tussen 2010 en 2020 maakte hij samen met Mats Van Herreweghe en een wisselende groep medemakers onder de collectieve naam l'hommmm voorstellingen die balanceren tussen theater, performance, dans en filosofisch experiment. Het werk van l'hommmm wordt gekenmerkt door een speelsheid en abstractie die vanuit een ongeremde verbeelding vertrekt. In elke voorstelling probeert l'hommmm een nieuwe taal te creëren, een nieuwe manier om betekenis te vormen en met een publiek te communiceren.

Tussen 2015 en 2018 werkte Geert samen met Bosse Provoost, Kobe Chielens en Lieselotte De Keyser onder de collectieve naam de polen aan de voorstellingen Herberg en The Act of Dying.

Daarnaast werkte hij als speler, coach en dramaturg samen met Bosse Provoost, Alexia Leysen, Alexander Vantournhout & Bauke Lievens, Circus Katoen, duo André-Leo, Julian Hetzel...

De materialiteit van de vertelling, de impulsieve verbeelding van de speler en de zoektocht naar een niet-lineaire dramaturgie, zijn terugkerende thema's in Geert's praktijk als speler en als maker. Zijn artistieke taal, die soms doet denken aan een abstracte en minimalistische vorm van clownerie, combineert speelsheid met filosofische strengheid in voorstellingen die de overheersende narratieven van onze tijd willen uitdagen.

agenda

  • 11.06.2021 De dieren KIEM * festival ** ONLINE ** De Grote Post, Oostende Bestel tickets
  • 11.06.2021 Be a Bear (Podcast) KIEM * festival ** ONLINE ** De Grote Post, Oostende Bestel tickets
  • 13.06.2021 om 18:00 De dieren Almost Summer * festival Buda, Kortrijk Bestel tickets
  • 01.10.2021 De dieren CC Gildhof, Tielt
  • 02.10.2021 De dieren Nona, Mechelen

Be a Bear – Podcast

ZOO Antwerpen - plattegrond

In oktober 2020 ging De dieren in première, een voorstelling die je meeneemt naar de zoo, een plek waar mensen naar dieren kijken. Na de première ging de voorstelling in een gedwongen winterslaap. Maar een voorstelling is een levend organisme, dat blijft verder groeien, ook als ze niet gespeeld of gezien wordt. Be a Bear is de koortsdroom van een voorstelling in winterslaap.


Be a Bear is een Podcast van Geert Belpaeme en Esther Venrooy. Be a Bear wordt gereleased tijdens het online festival KIEM van De Grote Post, 11 juni 2020.

Archief

  • (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers

    The act of Dying (2017)

    In The Act of Dying proberen drie spelers als vrolijke niet-menselijke figuren te sterven. Ze gaan op zoek naar de ultieme vrijheid van de animatiefiguur: na een ronduit gewelddadige dood opnieuw te verrijzen. De voorstelling is een reflectie op de rol van geweld en de dood in onze samenleving. Net door de dood vanuit de lichtheid en speelsheid van de tekenfilmfiguur te benaderen, proberen de polen tot een waarachtige tragiek te komen. De acteurs worden bijgestaan door een vierkant en de Derde Symfonie van Henryk Górecki.

    ‘They don’t know death, they don’t know sexuality, they don’t know suffering, you cut them into pieces, they’re reconstituted. There is no finitude, no mortality here. There is evil, but a kind of naieve, good evil. You’re just egotistic, you want to eat, you want to hit the other, but there is no guilt proper.’ (uit A Pervert’s Guide to Cinema van Slavoj Žižek)


    van en met: Bosse Provoost, Kobe Chielens, Lieselotte De Keyzer & Geert Belpaeme / scenografie: Sibran Sampers, Ezra Veldhuis / dramaturgisch advies: Mats Van Herreweghe / techniek: Britt De Jonghe 

    productie: de polen 

    co-productie: wpZimmer, Buda, Vooruit & Toneelhuis 

    met de steun van: de Vlaamse Overheid, TAZ, LOD & KAAP


    The Act of Dying werd gespeeld in Vooruit (Gent), KAAP (Brugge), TAZ (Oostende), Festival Boulevard (’s Hertogenbosch), Love at First Sight festival (Antwerpen), Jonge Harten Festival (Groningen)

  • (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers
    (c) Stine Sampers

    fünf leichte tanzspiele (2017)

    Fünf leichte tanzspiele vertelt het verhaal van de taal. Niet de taal waarin wij spreken maar een oertaal, een spel, een verbeelding die vóór het begrijpen komt. Fünf leichte tanzspiele legt bloot hoe snel taal ontstaat, hoe makkelijk we iets onvatbaar begrijpen, hoe vanzelfsprekend een wereldbeeld zich uittekent.

    De taal, de wiskunde, de wetenschappen zijn geen pogingen om de realiteit te vatten, ze zijn een spel waarin mensen ervaring proberen te ordenen via zelfverzonnen regels. Er is geen logica, er is geen waarheid, er zijn enkele spelen en spelers, regels en de toepassing daarvan.

    Fünf leichte tanzspiele neemt je terug naar de sérieux van het kind-zijn, waarbij elke vorm ontdekt moet worden, waarbij inhoud nog abstractie is en abstractie heel normaal.

    van & met: Geert Belpaeme, Mats Van Herreweghe, Loes Carrette, Benjamin Cools & Seppe Decubber

    licht: Timme Afschrift

    productie: l’hommmm

  • (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst
    (c) Kurt Van der Elst

    Herberg (2015)

    Hoe houdt een mens zich staande in een architectuur – een desolate vlakte onder een brug – die zich onverschillig opstelt tot de mens die zich erin begeeft en hem door haar afmetingen fijn drukt? Het sterkste teken dat een mens er kan geven is er zijn of er niet zijn. 1 en 0 zijn instrumenten om iets uit te drukken. Er zijn. Er niet zijn. En vervolgens leest de architectuur als een partituur van ongewone ontmoetingen.

    Herberg werd in 2015 gemaakt voor een zeer specifieke ruimte onder een viaduct in Ledeberg (Gent) om tijdens zonsondergang gespeeld te worden.
    Het uitgangspunt van de voorstelling is altijd geweest om naar de ruimte, meerbepaald een grote vlakte met pilaren en een ‘dak’, te luisteren en haar niet iets op te leggen, wat ons bracht tot het proberen hertalen van een architectuur tot partituur. Een ander belangrijk onderzoek in de voorstelling is het verkennen van de mogelijkheden van een speler/mens/lichaam om over grote afstanden of bij weinig licht iets te communiceren, en welke mogelijkheden de visuele barrière van een afstand of zonsondergang bieden voor wat je wil vertellen.

    In 2016 werden we uitgenodigd door Toneelhuis om Herberg te hertalen naar een locatie in de omgeving van Antwerpen. Omdat de voorstelling zo locatiespecifiek is, heeft de uitdagende hertaling naar het viaduct van Merksem ons tot een andere voorstelling geleid met inhoudelijke en vormelijke accenten eigen aan de locatie.


    van en met: Bosse Provoost, Kobe Chielens, Lieselotte De Keyzer, Britt Bakker, Midas De Saedeleir & Geert Belpaeme 

  • sprachspiel (2015)

    Sprachspiel is een voorstelling die het midden houdt tussen kunst en filosofisch experiment. Met Sprachspiel willen Geert Belpaeme en Mats Van Herreweghe aantonen hoe communicatie ontstaat vanuit spel, niet vanuit begrijpen.

    De voorstelling vindt zijn inspiratie en zijn naam bij de Oostenrijkse filosoof Ludwig Wittgenstein die vindt dat taal geen poging is om de werkelijkheid te vatten maar een spel waarin mensen orde scheppen met (willekeurige) spelregels die enkel binnen hun eigen logica kloppen. Er zijn alleen spelen en spelers, regels en de toepassing daarvan. Taal is actief, het is een handeling. De taal bestaat niet op het moment dat er niet gecommuniceerd wordt. Betekenis bestaat niet zonder de mens (die ze actief creëert en hergebruikt). Er moet gespeeld worden!

    l’hommmm vertrok vanuit dit idee om Sprachspiel te maken, een voorstelling die ons idee over taal en betekenis wil losweken uit de restricties waar het in zijn dagelijkse gebruik vaak in verstrikt raakt. In de voorstelling proberen Geert Belpaeme en Mats Van Herreweghe te communiceren via abstracte beweging. Er zijn geen woorden, geen concepten, geen betekenis, enkel lichamen en de mogelijkheid om te spelen.


    Van & met Geert Belpaeme & Mats Van Herreweghe / coaching: Charlotte van den Eynde / lichtontwerp: Timme Afschrift i.s.m. studenten KASKdrama


    Sprachspiel speelde in CC Ghybe (Poperinge), KC Nona (Mechelen), Flare Festival (Manchester, UK), CC hasselt, De werf (Brugge), Love at First Sight (Antwerpen), MSK (Gent), Pact Zollverein (Essen, D), Chambre d’O (Oostende), wpZimmer (Antwerpen), Les Ballets C de la B (Gent), Rataplan (Antwerpen)

  • it says nothing to me about my life (2013)

    In It says nothing to me about my life gaat l’hommmm na hoe de mens en zijn lichaam stelselmatig gesocialiseerd worden. Hoe we staan, wandelen, lachen of wenen wordt ons van kinds af aan voorgetoond. Daarin spelen niet alleen onze naast familie en vrienden een grote rol, maar ook de wereld buiten ons en de hoeveelheid beelden en informatie die we op ons afgestuurd krijgen. De manier waarop we ons dus letterlijk in deze wereld ‘voortbewegen’ is niet waardevrij, maar is net een weerslag van elke ontmoeting die een mens in zijn levensloop kent.

    De voorstelling is een zoektocht naar oprechtheid in die veelheid van informatie. Hoe hard we ook proberen, we zullen nooit volledig samenvallen met de beelden die ons worden voorgehouden. En net daarin, in dat falen, wordt de mens tot zijn eigen en unieke zelf.

    regie: Geert Belpaeme & Mats Van Herreweghe – spel: Seppe Cosyns & Loes Carrette

  • (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq
    (c) Stefanie De Clercq

    de vrijetijdsmens — studie #2 (2013)

    Met De vrijetijdsmens wil l’hommmm een voorstellingen-reeks maken over het parool van onze prestatiegerichte maatschappij: “gij zult uzelf zijn, gij zult uzelf onderscheiden door wat ge doet en draagt.” Ze onderzoeken in twee studies hoe dat zelfbeeld haaks staat op het wezen van de mens. We worden een identiteit voorgespiegeld waarin succes en zelfverwezenlijking centraal staan, een identiteit die in wezen zo rigide en strak omlijnd is dat het ons tot dwangmatige en behoeftige mensen maakt.

    In studie #2 stelt l’hommmm zich de vraag hoe een dergelijk denkbeeld de relatie tussen twee individuen beïnvloedt.

    regie: Mats Van Herreweghe – spel: Geert Belpaeme & Yinka Kuitenbrouwer

  • de vrijtijdsmens — studie #1 (2012)

    Met De vrijetijdsmens wil l’hommmm een voorstellingen-reeks maken over het parool van onze prestatiegerichte maatschappij: “gij zult uzelf zijn, gij zult uzelf onderscheiden door wat ge doet en draagt.” Ze onderzoeken in drie studies hoe dat zelfbeeld haaks staat op het wezen van de mens. We worden een identiteit voorgespiegeld waarin succes en zelfverwezenlijking centraal staan, een identiteit die in wezen zo rigide en strak omlijnd is dat het ons tot dwangmatige en behoeftige mensen maakt.

    In studie #1 zie je een man solliciteren. Hij heeft een stok meegebracht.

    regie: Mats Van Herreweghe – spel: Geert Belpaeme

  • (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens
    (c) Thomas Dhanens

    gat (2011)

    Met Gat gaat l’hommmm op zoek naar een eigen kleine revolutie! Daarvoor moeten we terug naar het begin: de oerknal die het niets uit evenwicht brengt. Het resultaat: lichamen in een lege ruimte, mensen die zich tot elkaar beginnen te verhouden, die elkaar ontdekken en aftasten, de mogelijkheid van een wereld die zich opricht en tegelijk ook de verwachting dat alles iets wordt, dat iedereen iemand moet zijn.

    Op een scène bestaat de mogelijkheid dat alles kan. Dat is de kans. Wie zal hem grijpen? En als je grijpt, wat vang je dan? Een nieuw leven? Een nieuw begin? Of gewoon heel even alleen zijn met de hele wereld? En daarna weer verder, tot een nieuw schisma in de tijd je wereld openbreekt.

    Wij willen revolutie! Mag het nog gezegd? Laten we openbreken wat stilstaat. Laten we ontregelen wat zich constant herhaalt. Laten we beginnen bij onszelf. Laten we beginnen met theater.

    En wie zijn wij? Niemand. Wat is dit dan? Niets.

    Of toch? Een gat …

    regie & concept: Geert Belpaeme – spel & creatie: Michaël Canto Minjauw, Seppe Cosyns, Lieselotte De Keyzer, Elien Hanselaer & Lize Pede – dramaturgie: Mats Van Herreweghe

  • (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer
    (c) Frank Bassleer

    l’hommmm (2010)

    In the garden of Eden

    a cat jumped over the fence

    and everything changed.

    Drie acteurs op een scène gaan terug naar de oorsprong. Ze willen spelen. Zonder ernst, zonder gêne en zonder terughoudendheid gaan ze dansen, bewegen, spelen als kleine kinderen. En net als kleine kinderen maakt het hen niet uit dat dit spel constant verandert.

    Ze zijn bevrijd van alles wat hen in deze wereld kan belemmeren: maatschappij, taal, zichzelf. Onbekommerd gaan ze op zoek naar hun eigen paradijs. En toch blijft die ene vraag hangen:

    Où est le chat?

    regie & concept: Geert Belpaeme – spel & creatie: Michael Canto Minjauw, Sanne Haenen en Seppe Cosyns – dramaturgie: Mats Van Herreweghe – scenografie: Sarah Geirnaert – spelcoach: Elsie de Brauw – promotor: Sam Bogaerts – co-promotor: Alain Platel.

top